Pas më shumë se tre vjetësh lufte të përgjakshme, Ukraina vazhdon të qëndrojë heroikisht përballë agresionit rus. Çdo ditë, populli ukrainas mbron jo vetëm tokën e vet, por edhe parimet e sovranitetit dhe lirisë që janë themel i rendit ndërkombëtar. Por pavarësisht sakrificave, fati i kësaj lufte nuk do të vendoset vetëm në fushën e betejës, por ai do të përcaktohet në zyrat e Uashingtonit.

Nëse Shtetet e Bashkuara, nën ndikimin ose drejtimin e Donald Trump, vendosin të mbështesin fuqishëm Ukrainën me armatim modern, si raketat me rreze të gjatë Tomahawk, balanca e fuqisë do të ndryshojë rrënjësisht. Rusia, e cila prej fillimit e justifikoi pushtimin si “operacion special”, e ka zbuluar tashmë fytyrën e vërtetë imperialiste me synimin për të marrë Donbasin dhe territore të tjera jugore. Tashmë nuk bëhet fjalë për sigurinë e popullsisë ruse, por për rindërtimin e ndikimit perandorak.

Uashingtoni është sot pika më e rëndësishme e këtij ekuacioni. Trump, pavarësisht se shpesh është parë me skepticizëm për qëndrimet e tij ndaj Kremlinit, e ka kuptuar se Putini nuk është partner kompromisi, por një udhëheqës që nuk ndalon pa fitore. Një mbështetje e plotë amerikane do të sillte një kthesë historike, jo vetëm për Ukrainën, por për gjithë rendin e sigurisë europiane.

Tre janë faktorët që mbajnë sot Rusinë e Putinit.

Shitjet e energjisë, mbështetja e heshtur e Kinës dhe Indisë, dhe propaganda e brendshme që ushqen ndjenjën e “rrethimit” nga Perëndimi. Nëse SHBA-ja, me ndihmën e aleatëve, arrin të bindë Pekinin dhe Nju Delhin të kufizojnë importet e gazit dhe naftës ruse, goditja ekonomike ndaj Kremlinit do të ishte e menjëhershme.

Sanksionet e ashpra dhe izolimi financiar do të minonin aftësinë e Rusisë për të financuar luftën, duke e çuar vendin drejt një krize të re të brendshme.  Pra, një kombinim i sanksioneve të reja, në izolimin financiar dhe mungesës së tregjeve të mëdha do ta vërë Kremlinin përballë krizës më të thellë që nga rënia e Bashkimit Sovjetik.

Ndërkohë, Europa është përpjekur të gjejë një zgjidhje diplomatike, por çdo përpjekje është përplasur me arrogancën e Kremlinit. Pra agresiviteti i Putinit ka shuar çdo iniciativë.   Shtetet kufitare me Rusinë e Bjellorusinë janë detyruar të forcojnë armatimin dhe praninë ushtarake në kufi, duke reflektuar frikën e një ekspansioni të ri rus.  Kjo situatë e vazhdueshme tensioni ka rritur ndjeshëm ndjenjën se vetëm një ndryshim i qëndrimit amerikan mund ta përshpejtojë përfundimin e luftës.

Pra, Europa pret një sinjal të qartë nga Uashingtoni, dhe sidomos nga Presidenti Trump për të përcaktuar se në cilin drejtim do të ecë aleanca perëndimore.

Trump e ka treguar se di të përdorë diplomacinë në mënyrë pragmatike, siç ndodhi me armëpushimin mes Izraelit dhe Hamasit. Ai arriti ta bindte Benjamin Netanjahun për ndaljen e operacioneve dhe të ulte palët në tryezë, duke treguar se një strategji e drejtpërdrejtë dhe e fortë mund të japë rezultat.

Nëse Donald Trump e mban fjalën për ta mbështetur Zelenskyn me armë strategjike dhe presion ekonomik ndaj aleatëve të Rusisë, atëherë fundi i “Carit të Kremlinit” nuk do të jetë më një pyetje nëse, por  kur.
​
Kjo nuk është vetëm një betejë për Ukrainën, por për parimin e sovranitetit dhe të drejtës së popujve për të jetuar të lirë. Dhe në këtë betejë, historia do të mbajë mend se kush zgjodhi të qëndrojë në anën e lirisë.

Ka një arsye pse gjithmonë e them me krenari se jam me fat që punoj në industrinë më të famshme dhe më të veçantë të botës, në industrinë e filmit Amerikan. Një univers ku çdo ditë është ndryshe, ku realiteti shpesh përthyhet në skena të krijuara me mjeshtëri dhe ku paraja apo fama, ndonëse të pranishme, nuk janë asgjë përballë fuqisë së tregimit dhe vlerave që kjo industri mban mbi supe.

Prej 11 vitesh kam qenë pjesë e shumë projekteve filmike në vende të ndryshme të Shteteve të Bashkuara, por përjetimi që pata këtë javë ka qenë padyshim më i veçanti. Mora pjesë në xhirimet e një komedie epike ku luan Robert De Niro, një nga figurat më ikonike të kinemasë botërore, në një skenë që imitonte ditëlindjen e 80-të të personazhit të tij, Jack, ndonëse vetë De Niro në të vërtetë sapo kishte lënë pas 82 vite jetë dhe karrierë të lavdishme.  Xhirimet u zhvilluan në një nga ambientet më piktoreske, përrallore të Long Island-it. I gjithë vendi ishte shndërruar në një festë të madhe ku dallohej një banket madhështor, muzikë live me këngët klasike të Frank Sinatrës, dekore të realizuara deri në detajin më të vogël. Pra ishte një atmosferë që nuk kishte asgjë për t’i pasur zili një feste të vërtetë.

E gjithë ky organizim magjik i dedikohej “Jack-ut”, personazhit të De Niros, që në tre sagat e filmit sjell humor dhe batuta të paharrueshme.

Unë dhe kolegë të tjerë luanim të ftuarit e Jack-ut, miq të afërt të familjes së  tij që kishin ardhur për ta uruar në këtë përvjetor. Edhe pse festa zhvillohej vetëm në një ditë sipas skenarit, xhirimet zgjatën plot shtatë ditë intensive. Regjizori kërkonte këndvështrime të ndryshme, shumë dubla dhe një intensitet që zgjaste deri në 15 orë në ditë. Por lodhja zhdukej përballë asaj që përjetonim, një sheshxhirim me yje si De Niro, Ben Stiller, Owen Wilson, Ariana Grande, Blythe Danner dhe të tjerë. Pra të gjithë nën ombrellën e produksionit gjigant të Universal Pictures.

Rreth 40 kamionë të mëdhenj transportonin çdo ditë pajisjet e nevojshme, duke e kthyer këtë projekt në një demonstrim të vërtetë të forcës dhe profesionalizmit që fshihet pas ekranit të madh. Skena ime ishte një nga hyrjet kryesore, momenti kur Jack përshëndet miqtë e tij dhe nisin vallëzimin në një pistë që nuk pushonte kurrë së lëvizuri, ndërsa ne  me gota në dorë duhej të silleshim natyrshëm si pjesë e kësaj feste që në fakt ishte thjesht një film.

Por përjetimi ishte më real se realiteti. Pranë këtyre ikonave, e ndjeje artin jo vetëm në performancë, por edhe në përulësinë e tyre, në mënyrën se si flisnin prapa skenave për jetën, familjen, kujtimet... si njerëz të zakonshëm. Ishte pikërisht kjo ndjesi që e bënte magjike atmosferën. Kush nuk do ta ëndërronte të ishte pjesë e një ditëlindjeje të tillë, qoftë edhe e trilluar, në nder të një prej legjendave të pakta të kinemasë epike si De Niro, Al Pacino, Joe Pesci, Dustin Hoffman e disa të tjerë?

E gjithë kjo javë nën strehën e tendës , me tingujt e muzikës që nuk ndalej më kujtuan  dasmat e fëmijërisë sime, ato që zgjasnin ditë të tëra me valle, këngë dhe festë të pandërprerë. Madje, më solli ndërmend edhe ato ngjarje të mëdha popullore të kohës së fëmijërisë sime, ku gjithë fshatrat me kooperativistët dhe qyteti me ndërmarrjet bashkë  me studentët e shkollave të mesme e të larta  bashkoheshin për përvjetorë të rëndësishëm si Lufta e Reçit apo e Vigut. Atëherë, entuziazmi popullor ishte i njëjtë, një përjetim kolektiv që lidhte njerëzit përmes kujtimeve, emocioneve dhe festës duke ua  bërë më të lehtë vuatjen dhe skamjen që kishte prekur vendin  për arsye të regjimit të totalitar.

Java përfundoi me xhirimet e festës së “ditëlindjes” së De Niros, për t’i lënë vend një projekti tjetër në fundjave, të xhirimeve të një videoklipi të një prej këngëtarëve më të famshëm të Bachata dhe Latin pop, Romeo Santos. Këtë herë në xhirimete klipit, nuk do të isha më i ftuar në festë, por një polic i Nju Jorkut (NYPD) që arreston këngëtarin e njohur latin.

Kjo është magjia e kinemasë, çdo ditë është një botë e re. Nëse më pyesni sot se çfarë është kinemaja për mua, do të thosha se  është pikërisht kjo. Një festë që ngjan me jetën, por që e tejkalon atë. Një përjetim që fillon si skenar dhe përfundon si kujtim i paharrueshëm.
​